سبقت رحمتی غضبی

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید/ گفت با اینهمه از سابقه نومید مشو

خدا آن حس زیباییست
که در تاریکی صحرا
زمانی که هراس مرگ
می دزدد سکوتت را
یکی آهسته میگوید:
"کنارت هستم ای تنها"
و دل آرام میگیرد